De Grand Prix van Litouwen begon met minder goed nieuws voor de Nederlandse supporters. Alvorens de start raakte bekend dat Koen Hermans en Dion Rietman niet voldoende hersteld waren van hun zware val in Letland. Het duo moest noodgedwongen forfait geven en zag de kansen op een goed resultaat in Litouwen in rook opgaan.
Tijdens de tijdtraining maakten Marvin Vanluchene en Ben van den Bogaart meteen duidelijk dat ze opnieuw de te kloppen mannen waren. Met de snelste rondetijd verzekerden ze zich van de beste uitgangspositie. De vraag was alleen of ze die snelheid ook konden omzetten in een reekszege.
Uitslagen en verslagjes bekijk je via de knop LEES VERDER
Bij de eerste start van reeks één namen Vanluchene en Van den Bogaart onmiddellijk de leiding voor de broers Daniels en Bruno Lielbardis. Brett Foden en Joe Weinmann bezetten de derde plaats, terwijl Prummer-Schneider op de loer lagen. Lang duurde die eerste wedstrijdfase echter niet, want na een zware valpartij waarbij onder meer Wilkinson-Millard betrokken waren, werd de rode vlag gezwaaid en volgde een herstart.
Ook bij de herstart geen Wilkinson-Millard aan de start en waren het Vanluchene-Van den Bogaart opnieuw het snelst weg. Tim en Sem Leferink schoven al snel door naar de tweede plaats, terwijl Veldman-Lebreton de derde positie innamen. Prummer-Weinmann reden lange tijd op de vierde plaats, maar zagen zich zes minuten voor het einde enkele plaatsen terugvallen doordat Prummer-Schneider in een niet zo fraaie actie ondernomen en gewoon Weinmann uit het bakje bij Foden knalde !!. Daardoor konden Killian en Evan Prunier oprukken naar de vierde plaats, gevolgd door Foden-Weinmann op vijf.
De broers Lielbardis verloren na een sterke start verschillende plaatsen, maar zetten een knappe remonte neer en vochten zich terug naar de zevende plaats door in de laatste
Met nog drie ronden te gaan hadden Vanluchene en Van den Bogaart een comfortabele voorsprong van meer dan tien seconden uitgebouwd op de Leferinks. Veldman-Lebreton bleven derde, terwijl de broers Prunier vierde reden en Foden-Weinmann de aansluiting bleven behouden.
In de slotfase veranderde er niets meer aan de top vijf. Vanluchene en Van den Bogaart controleerden de wedstrijd en schreven overtuigend de eerste reeks op hun naam.
Sanders-Vincent eindigden als achtste nadat ze lange tijd op de zevende plaats hadden gereden. Decock-Van der Wiel kwamen als elfde over de finish. Door de vele incidenten en uitvallers bereikten uiteindelijk slechts twintig teams de eindstreep.
In de tweede reeks schoten Vanluchene-vd Bogaart opnieuw als snelsten uit de startblokken en namen meteen de leiding in handen. Voor Foden-Weinmann verliep de start een pak minder succesvol. Zij kwamen al vroeg in de problemen en moesten de strijd noodgedwongen staken.
Vooraan controleerden Vanluchene-vd Bogaart de wedstrijd van start tot finish en kwamen nooit echt in de problemen. De Leferink broers reden lange tijd op de tweede plaats, maar zagen Veldman-Lebreton in de slotfase nog voorbijgaan. Sanders-Vincent legden beslag op een knappe vierde plaats, gevolgd door de Lielbardis broers die de top vijf vervolledigden. Ook Decock-vd Wiel kenden een degelijke reeks en pakten als tienden opnieuw waardevolle WK-punten.